ΕΛΕΝ ΚΕΛΕΡ

 

Συνέντευξη Έλεν Κέλερ

1.   Πως θα περιέγραφες την εμπειρία σου με την Σάλιβαν;

 

Η Άννα Σάλιβαν ήταν το άτομο στο οποίο οφείλω όλη μου τη γνώση και εμπειρία, καθώς ήταν η δική μου πηγή ελπίδας και όρεξης για ζωή. Τα πρώτα χρόνια μετά την αναπηρία μου, ήμουν σε άρνηση και ήμουν έτοιμη να τα παρατήσω. Ακόμα και όταν εκείνη ήρθε να κάνουμε το πρώτο μου μάθημα, φώναζα και ήθελα να φύγω. Εκείνη όμως δεν θα με εγκατέλειπε ποτέ! Στην αρχή μου έδινε προσωπικά μου αντικείμενα και με άφηνε να τα περιεργαστώ. Με το ένα χέρι, κρατούσα το αντικείμενο και με το άλλο, η δασκάλα σχημάτιζε στην παλάμη μου το σύμβολο για το συγκεκριμένο αντικείμενο. Στην συνέχεια, έβαζε το χέρι μου στο στόμα της και πρόφερε την λέξη ξανά και ξανά. Μετά από συνεχή εξάσκηση, άρχισα να μιλάω άνετα χρησιμοποιώντας την μέθοδο Tadoma που συνδυάζει τον συλλαβισμό με τα δάκτυλα στην παλάμη με την επαφή των δακτύλων στα χείλη και τον λαιμό του ομιλητή. Έτσι, χάρη στην Άννα, κατάφερα μέσα σε 6 μήνες να μάθω 575 λέξεις, την προπαίδεια και το σύστημα Braille, ενώ καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής μου μιλούσα αγγλικά, γαλλικά, ελληνικά και Λατινικά. Δεν θα μπορούσα να είμαι πιο ευγνώμων για την αγαπημένη μου δασκάλα.

2.           Πώς ένιωσες όταν ο πρόεδρος Λίντον Τζόνσον σου απέμεινε το Προεδρικό Μετάλλιο Ελευθερίας;

 

Ένιωσα βαθιά συγκινημένη και ευτυχισμένη, όταν μου απονεμήθηκε αυτό το σημαντικό βραβείο. Με έκανε να συνειδητοποιήσω το μέγεθος και τη σημασία του έργου μου, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο επηρέασα και ενέπνευσα ανθρώπους με ειδικές ικανότητες και όχι μόνο. Μου έδωσε το κουράγιο να συνεχίσω να δουλεύω σκληρά, ώστε να αποτελέσω πρότυπο και για τις επόμενες γενιές, γράφοντας ιστορία.

3.           Ποιο είναι το αγαπημένο σου βιβλίο που έχεις γράψει;

 

Το αγαπημένο μου βιβλίο που έχω γράψει είναι το “The Frost King”. Είναι ένα βιβλίο για παιδιά, το οποίο έγραψα όταν ήμουν μόλις 11 χρόνων. Την ιδέα για το μυθιστόρημα την πήρα, όταν η δασκάλα μου μου περιέγραψε τα φθινοπωρινά φύλλα: κόκκινα, σμαραγδένια, χρυσά, βυσσινί και καφέ…φαντάστηκα νεράιδες να κάνουν τη δουλειά. Έτσι, έγραψα μια ιστορία για το πώς ένα βαρέλι με κοσμήματα, που μεταφέρονταν από νεράιδες υπηρέτες, είχε λιώσει στον ήλιο και σκέπασε τα φύλλα. Μετά από λίγο καιρό, έστειλα την ιστορία στον Michael Anagnos, τον διευθυντή του Perkins School for the Blind, ο οποίος δημοσίευσε την ιστορία τον Ιανουάριο του 1892 στην έκδοση του The Mentor, του περιοδικού αποφοίτων Perkins. 

 

  ΚΛΑΙΡΗ Ζ.-ΣΠΥΡΟΣ Ζ.